ویرایش تصویر

این شخص را به یک مکانیک کنار یک پیکان قدیمی تبدیل کن، با نسبت تصویر ۴:۳. چهره باید صد درصد همان بماند: استخوان‌بندی صورت، فاصله چشم‌ها، خط ابرو، فرم بینی و لب، رنگ پوست و مدل مو عینا از عکس مرجع بیاید. هیچ چیز را زیباتر، جوان‌تر یا لاغرتر نکن. او کنار یک پیکان سفید قدیمی ایستاده که درش باز و کاپوتش بالاست. یک دست روی لبه کاپوت و دست دیگر یک آچار فرانسه را گرفته. لباس کارش سرمه‌ای و کهنه است، با لکه‌های گریس، و دستمالی از جیب بغل بیرون زده. دست‌ها و یک خط روی گونه‌اش روغنی است. نگاهش مستقیم به دوربین، با لبخندی کوچک و مطمئن. پیکان باید دقیق باشد: بدنه سفید کمی رنگ‌ورو رفته، چراغ‌های گرد، سپر کروم، و موتور دیده‌شده زیر کاپوت با شیلنگ‌ها و باتری. تعمیرگاه را واقعی بساز: کف سیمانی لک‌دار، قفسه ابزار فلزی در پس‌زمینه، چند لاستیک روی هم، جک هیدرولیک، و یک تقویم کهنه روی دیوار که نوشته‌اش از فاصله ناخوانا و محو است. نور را از در بزرگ تعمیرگاه در سمت راست بگذار: نور روز پهن که یک طرف صورت را روشن می‌کند و عمق تعمیرگاه در سایه می‌ماند. پرداخت نهایی باید عکاسی مستند واقعی باشد نه رندر: عمق میدان کم، بافت واقعی پوست و پارچه، دانه بسیار ظریف، و هم‌خوانی کامل نور بین چهره و محیط.