در حال بارگذاری...
همین شخص را به اندازه یک انگشت کوچک کن و داخل یک استکان کمرباریک چای بنشان، با نسبت تصویر ۳:۴. چهره باید بی‌کم‌وکاست همان باشد: همان موی پرپشت آشفته، همان ته‌ریش، همان ابروهای بالا رفته و همان حالت متعجب. تی‌شرت سرمه‌ای هم بماند، فقط خیس شده و به تن چسبیده است. او داخل استکان نشسته، زانوها را در بغل گرفته، شانه‌ها بالا و جمع، تا کمر در چای. سطح چای پررنگ و کهربایی است و نور از پشت از میان آن رد می‌شود. چند حباب ریز کنار دیواره شیشه چسبیده و بخار نازکی از سطح بلند می‌شود. لبه استکان درست زیر سینه او قرار می‌گیرد. استکان روی یک نعلبکی نقره‌ای نشسته و یک دست بزرگ انسان نعلبکی را از پایین گرفته است. انگشت‌ها باید واقعی و پرجزئیات باشند، با خطوط پوست و ناخن طبیعی، و مقیاس را باورپذیر کنند. کنار نعلبکی دو حبه قند و یک قاشق چای‌خوری کوچک بگذار. دوربین از بالا و کمی مایل نگاه می‌کند، طوری که هم داخل استکان و هم دست نگه‌دارنده کامل دیده شود. پس‌زمینه خاکستری تیره و ساده بماند تا چیزی حواس را پرت نکند. نورپردازی نمایشی و از سمت راست‌بالا: درخشش گرم روی سطح چای، انعکاس روی شیشه استکان و نقره نعلبکی، و سایه نرم و بلند روی پس‌زمینه. پرداخت نهایی عکاسی ماکرو با وضوح بسیار بالا باشد، طوری که بافت خیس مو، جدار شیشه و پوست دست همه تیز و واقعی دیده شوند.
