ویرایش تصویر

این شخص را به یک خوشنویس پشت میز کارش تبدیل کن، با نسبت تصویر ۴:۳. چهره باید صد درصد همان بماند: استخوان‌بندی صورت، فاصله چشم‌ها، خط ابرو، فرم بینی و لب، رنگ پوست و مدل مو عینا از عکس مرجع بیاید. هیچ چیز را زیباتر، جوان‌تر یا لاغرتر نکن. او پشت یک میز چوبی کوتاه نشسته، کمی خم به جلو، قلم‌نی در دست راست و دست چپ تکیه بر لبه کاغذ. نگاهش روی نوک قلم است. عینک مطالعه روی نوک بینی. روی میز یک قلمدان لاکی باز، دوات سفالی با مرکب مشکی، چند قلم‌نی با نوک‌های متفاوت، یک لیقه، و کاغذ آهار مهره‌ای کرم بگذار. روی کاغذ جلوی او فقط چند خط تمرین چلیپای نستعلیق باشد که از این فاصله و زاویه ناخوانا و محو دیده می‌شوند؛ هیچ کلمه مشخصی نباید قابل خواندن باشد. پشت سرش دیوار کاهگلی روشن با یک قاب خوشنویسی که پشتش به بیننده است، یک طاقچه با چند کتاب کهنه، و یک پنجره چوبی کوچک. نور را نور پهلویی صبح از پنجره سمت راست بگذار، که چین‌های دست و بافت کاغذ را بیرون بکشد و سایه قلم را روی کاغذ بیندازد. غبار ریز در باریکه نور. پرداخت نهایی باید عکاسی مستند واقعی باشد نه رندر: عمق میدان کم، بافت واقعی پوست و پارچه، دانه بسیار ظریف، و هم‌خوانی کامل نور بین چهره و محیط.