ویرایش تصویر

این شخص را در اتاقی با آینه‌های روبه‌رو بنشان، با نسبت تصویر ۳:۴. چهره باید صد درصد همان بماند: استخوان‌بندی صورت، فاصله چشم‌ها، خط ابرو، فرم بینی و لب، رنگ پوست و مدل مو عینا از عکس مرجع بیاید. هیچ چیز را زیباتر، جوان‌تر یا لاغرتر نکن. او در مرکز اتاقی ایستاده که دو دیوار روبه‌روی هم کاملا آینه‌اند. تنه سه‌چهارم به دوربین و نگاهش مستقیم. بازتاب‌ها باید منطق درست داشته باشند: پشت سر او زنجیره‌ای از تصاویر تکراری خودش تا عمق ادامه پیدا می‌کند، هر کدام کمی کوچک‌تر، کمی تیره‌تر و کمی مایل به سبز، و هرچه دورتر می‌شوند وضوحشان کمتر می‌شود تا در نهایت در تاریکی گم شوند. جهت نگاه هر بازتاب باید با قاعده آینه سازگار باشد. کف اتاق پارکت چوبی تیره است و سقف با چند لامپ کوچک توکار که آنها هم بی‌نهایت تکرار می‌شوند و دو ردیف نقطه نورانی تا عمق می‌سازند. روی سطح آینه‌ها چند رد انگشت و غبار نازک بگذار تا واقعی شوند، و لبه باریک فلزی در محل اتصال دو قطعه آینه. نور را از همان لامپ‌های سقفی بگیر، خنثی و کمی سرد، با افت روشنایی در گوشه‌ها. کنتراست متوسط و پالت خاکستری، چوبی و سبز کم‌رنگ. پرداخت نهایی عکاسی واقعی باشد نه رندر، با بافت درست ماده، لبه‌های تمیز، عمق میدان مناسب و دانه بسیار ظریف.