ویرایش تصویر

همین شخص را در هفتاد سالگی نشان بده، با نسبت تصویر ۳:۴. این یک چهره تازه نیست؛ همین آدم است که پیر شده. ساختار استخوانی باید دقیقا همان بماند: همان فاصله چشم‌ها، همان فرم بینی، همان عرض فک، همان خط رویش مو و همان شکل گوش. کسی که عکس اصلی را دیده باید بلافاصله بگوید این همان آدم است. حالا سن را به‌درستی اضافه کن: موها سفید و کم‌پشت‌تر شده و خط رویش کمی عقب رفته؛ ریش کوتاه سفید شده؛ چین‌های عمیق روی پیشانی و کنار چشم‌ها؛ خطوط خنده از کنار بینی تا گوشه لب؛ پوست گردن شل‌تر؛ پلک بالا کمی افتاده؛ لکه‌های سن روی شقیقه؛ و ابروها پرپشت‌تر و نامرتب‌تر. حالت چهره را همان آرامش و جدیت عکس اصلی نگه دار، اما با ملایمتی که سال‌ها می‌آورد. نگاه مستقیم به دوربین. لباس را یک پلیور پشمی خاکستری با یقه گرد بگذار و پس‌زمینه را همان خاکستری یکدست نگه دار تا مقایسه ممکن باشد. نورپردازی و زاویه دوربین باید عینا همان عکس اصلی باشد، چون تنها متغیر باید سن باشد. بافت پوست کاملا واقعی با منافذ و کرک ریز. پرداخت نهایی باید عکاسی واقعی باشد نه رندر، با بافت درست ماده، لبه‌های تمیز و دانه بسیار ظریف.