ویرایش تصویر

همین چهره را در اتاقی بنشان که نور از پنجره ارسی رنگی بر او می‌افتد، با نسبت تصویر ۳:۴. چهره، مدل مو، گوشواره طلایی و پیراهن سفید باید عینا همان بمانند. همان چرخش ملایم سر به راست و همان چشمان بسته و همان آرامش را نگه دار. چیزی به آرایش او اضافه نکن. او را کنار یک پنجره ارسی چوبی بلند بنشان که قاب‌های گره‌چینی‌اش با شیشه‌های رنگی پر شده: لاجوردی، یاقوتی، کهربایی، سبز زمردی و بنفش. آفتاب از بیرون از میان این شیشه‌ها می‌گذرد و نقش هندسی کامل پنجره را روی صورت، گردن و پیراهن سفید او می‌اندازد. این نقش نور باید منطق درستی داشته باشد: روی سطوح صاف مثل گونه و پیشانی کامل و خوانا بیفتد، روی انحناها کشیده و تغییر شکل بدهد، و در سایه زیر چانه تقریبا ناپدید شود. پیراهن سفید بهترین بوم است و باید پررنگ‌ترین لکه‌های رنگی را بگیرد. پس‌زمینه را یک دیوار گچی ساده و کرم بگذار که چند لکه نور رنگی پراکنده روی آن افتاده، کمی خارج از فوکوس. ذرات ریز غبار را در مسیر باریکه‌های نور معلق نشان بده. تعادل کلی باید گرم و آرام باشد، نه جشن رنگ: بگذار بخش زیادی از صورت در نور سفید طبیعی بماند و رنگ‌ها لهجه باشند نه فریاد. کنتراست ملایم، سایه‌های باز. پرداخت نهایی عکاسی واقعی با نور موجود باشد، با دانه بسیار ظریف و بدون هیچ اغراق دیجیتالی.