ویرایش تصویر

یک عکس ادیتوریالِ سبک زندگی، فوق‌واقع‌گرایانه و با نسبت تصویر ۴:۳ ایجاد کن که در آن یک شخصیت واقعی با چند نسخه کوچکِ کارتونیِ خودش در یک قاب کنار هم قرار گرفته‌اند. از عکس مرجعِ آپلودشده به‌عنوان منبع اصلی برای هویت شخصیت استفاده کن. چهره، ویژگی‌های صورت، فرم ریش، مدل مو، لباس، رنگ‌ها و تناسبات بدن را دقیقاً همان‌طور که در تصویر هست حفظ کن. شخصیت را بازطراحی نکن، سن او را تغییر نده و چهره‌اش را زیباتر یا جوان‌تر نکن. همچنین کافه، میز، فنجان، دیوار آجری، نورِ گرم و زاویه دوربین باید دقیقاً همان صحنه عکس اصلی بماند؛ تنها چیزی که اضافه می‌شود نسخه‌های کوچک هستند. پنج تا شش نسخه کوچکِ سه‌بعدی و نیمه‌چیبی از همین شخص را در صحنه پخش کن. هر نسخه باید صورت، ریش و لباسِ همان شخص اصلی را داشته باشد تا بلافاصله قابل تشخیص باشد، اما با سرِ بزرگ‌تر، بدن کوچک‌تر، چشم‌های پرحالت و احساساتِ اغراق‌شده اجرا شود. هر نسخه کوچک را در حال انجام کاری متفاوت بگذار تا صحنه پر از جزئیاتِ بامزه شود: یکی روی لبه فنجان نشسته و پاهایش را در هوا تاب می‌دهد، یکی با تلاش قندان را هُل می‌دهد، یکی روی شانه شخص اصلی دراز کشیده و خوابیده، یکی روی میز می‌دود و یکی به آرنج او تکیه داده و بالا را نگاه می‌کند. حالت‌های چهره آن‌ها را پرانرژی و متنوع بساز؛ ترکیبی از شیطنت، خستگی، هیجان و کنجکاوی. شخصیت اصلی باید نسبت به آن‌ها بی‌خبر به نظر برسد و لبخندِ آرام خودش را حفظ کند؛ همین تضاد، طنزِ تصویر را می‌سازد. روی فیزیکِ باورپذیر تمرکز کن: هر نسخه کوچک باید سایه تماسِ درست روی سطح زیر خودش بیندازد، وزنش در تماس با پارچه یا چینی حس شود و نورِ گرمِ کافه از همان جهتِ صحنه اصلی روی بدن براقش بیفتد. جنس آن‌ها باید مثل یک مجسمه وینیلِ براق باشد، با رنگ‌های تخت و لبه‌های نرم. از نورپردازی گرم و طبیعی کافه، عمق میدانِ کم، فوکوس فوق‌دقیق روی صورت‌ها، بافت واقع‌گرایانه پوست و پارچه، ترکیب‌بندی تمیز و پرداخت نهاییِ حرفه‌ای استفاده کن.