ویرایش تصویر

همین شخص را دقیقا با همین چهره، در دل تالاری بنشان که تمام سطحش آینه‌کاری ایرانی است، با نسبت تصویر ۳:۴. چهره باید صد درصد همان بماند: فرم استخوان‌بندی، فاصله چشم‌ها، خط ابرو، شکل بینی و لب، رنگ پوست و مدل مو عینا از عکس مرجع بیاید. هیچ چیز را زیباتر، جوان‌تر یا لاغرتر نکن. تنها چیزی که عوض می‌شود، جهان اطراف اوست. او را در مرکز قاب بنشان، نشسته روی زمین با پاهای جمع، تنه کمی به جلو مایل و نگاه رو به دوربین. دیوارها و سقف و طاق‌های اطرافش کاملا با آینه‌کاری سنتی پوشیده شده‌اند: هزاران قطعه آینه کوچک مثلثی و لوزی که در الگوهای هندسی مقرنس کنار هم نشسته‌اند، درست مثل تالارهای آینه در شیراز و اصفهان. لبه هر قطعه باید تیز و جدا دیده شود، نه محو و درهم. نور را از یک منبع گرم و طلایی در بالا سمت راست بتابان. این نور باید در آینه‌ها بشکند و صدها انعکاس ریز بسازد: نقطه‌های روشن روی دیوار، رگه‌های نور روی مخمل لباس، و درخشش‌های کوچک روی گونه و شانه‌اش. زیر چانه و کنار گردن باید بازتاب‌های ملایم و رنگی بیفتد. پالت رنگ گرم و کم‌اشباع باشد: طلایی، عسلی و قهوه‌ای روشن برای آینه‌ها، سرمه‌ای عمیق برای لباس، و سایه‌های آبی‌خاکستری در گوشه‌های دور. کنتراست بالا اما سایه‌ها باز و خوانا. پرداخت نهایی باید عکاسی واقعی باشد نه رندر سه‌بعدی: عمق میدان کم روی چهره، آینه‌های دورتر کمی محو، دانه بسیار ظریف، و حس اینکه این عکس با یک دوربین متوسط‌فرمت در یک بنای واقعی گرفته شده است.