ویرایش تصویر

یک سلفیِ کاملاً باورپذیر با دوربین جلوی گوشی، فوق‌واقع‌گرایانه و با نسبت تصویر ۳:۴ ایجاد کن که اصلاً شبیه عکسِ حرفه‌ای یا تبلیغاتی نباشد. از عکس مرجعِ آپلودشده به‌عنوان منبع اصلی برای هویت شخصیت استفاده کن. چهره، ویژگی‌های صورت، فرم ریش، مدل مو، رنگ پوست و لباس را دقیقاً همان‌طور که در تصویر هست حفظ کن. شخصیت را بازطراحی نکن، پوستش را صاف و بی‌عیب نکن و چهره‌اش را به مدلِ تبلیغاتی تبدیل نکن؛ خط‌های طبیعیِ صورت و ناهمواریِ پوست باید بماند. او را داخل یک کافه کوچکِ تهران بنشان: دیوار آجریِ بدونِ گچ، قفسه چوبیِ شلوغ با فنجان و قوطی قهوه، چند گلدانِ کوچک و یک تابلوی چوبیِ دست‌ساز با نوشته «قهوه» که در پس‌زمینه کمی تار دیده می‌شود. زاویه را دقیقاً مثل یک سلفیِ واقعی بساز: دوربین کمی بالاتر از سطح چشم و کج، دستِ دراز‌شده که لبه کادر را اشغال کرده، و لنزِ عریضِ گوشی که باعث می‌شود بینی و پیشانی کمی بزرگ‌تر و لبه‌های تصویر اندکی کشیده دیده شوند. کیفیت را عمداً غیرحرفه‌ای نگه دار. تعادل سفیدی باید کمی اشتباه و مایل به زرد باشد چون لامپِ گرمِ سقفی و نورِ سردِ پنجره با هم قاطی شده‌اند. در سایه‌ها نویزِ ملایم دیده شود، وضوح از عکاسیِ استودیویی پایین‌تر باشد و روی گونه و پیشانی یک لکه نورِ سوخته بیفتد. حالت چهره باید طبیعی و بی‌تکلف باشد؛ نه لبخندِ چیده‌شده برای دوربین، بلکه حالتی نیمه‌خندان که انگار وسط حرف‌زدن گرفته شده است. جزئیاتِ کوچک و اتفاقی اضافه کن تا صحنه زنده شود: فنجان قهوه نیمه‌خورده با رد لب روی لبه، یک دستمالِ مچاله، گوشیِ دیگری روی میز، و یک آدمِ کاملاً تار که در عمقِ قاب رد می‌شود. از نورِ مخلوط و نامتعادل، عمق میدانِ کم و طبیعیِ گوشی، تکانِ خفیفِ دست و پرداختی که هیچ ردی از رتوشِ حرفه‌ای ندارد استفاده کن.