ویرایش تصویر

یک مجموعه عکسِ نه‌قابی به سبک «فتو دامپ»ِ اینستاگرام، فوق‌واقع‌گرایانه و با نسبت تصویر ۴:۳ ایجاد کن که یک هفته از زندگیِ یک نفر را روایت می‌کند. از عکس مرجعِ آپلودشده به‌عنوان منبع اصلی برای هویت شخصیت استفاده کن. چهره، ویژگی‌های صورت، فرم ابرو، رنگ پوست، مدل و رنگ مو و نوعِ پوششِ او را در هر قابی که صورتش دیده می‌شود دقیقاً همان‌طور که در تصویر هست حفظ کن. شخصیت را بازطراحی نکن و در هیچ قابی او را به آدمِ دیگری تبدیل نکن؛ بیننده باید در تمام نه قاب همان یک نفر را بشناسد. قاب را به یک شبکه سه در سه تقسیم کن با فاصله‌های سفیدِ باریک و یکدست میان تصاویر. هر خانه یک عکسِ مستقل است، اما همه باید حسِ یک هفته از یک زندگی را بدهند. صحنه‌ها را این‌طور بچین: یک سلفی جلوی آینه در راهرو، فنجان چای روی میز چوبیِ کافه، قدم‌زدن در پارک زیر درخت‌های چنار، انتخاب میوه در بساط میوه‌فروشی، کتابِ باز روی تخت کنار پنجره، غروبِ شهر از پشت پنجره، دورهمی با دوستان دور یک میز شلوغ، ایستادن در واگن مترو، و یک قابِ نزدیک از دست‌ها روی فرمانِ دوچرخه. همه قاب‌ها باید مثل عکسِ گوشی به نظر برسند، نه عکاسیِ حرفه‌ای: زاویه‌های اتفاقی و کمی کج، کادربندیِ نامتقارن، جاهایی تکانِ خفیفِ دست، و در چند قاب بخشی از سوژه بیرون از کادر. بعضی قاب‌ها نزدیک و فشرده باشند و بعضی باز و خلوت، تا ریتمِ بصریِ شبکه یکنواخت نشود. فضاها باید ایرانی و امروزی به نظر برسند؛ تابلوهای فارسیِ کوچک در پس‌زمینه، معماریِ شهریِ آشنا و نورِ طبیعیِ همین اقلیم. اصلاح رنگ را در هر نه قاب یکسان نگه دار: کمی گرم، اندکی کم‌اشباع، با کنتراستِ ملایم، طوری‌که مجموعه مثل یک آلبومِ واحد خوانده شود. از بافت واقع‌گرایانه پوست، جزئیاتِ طبیعیِ پارچه و پرداختی که عمداً صیقلی و تبلیغاتی نیست استفاده کن.