ویرایش تصویر

همین شخص را به یک غول‌پیکر آرام تبدیل کن که بر فراز برج آزادی تهران نشسته است، با نسبت تصویر ۴:۳. چهره، مدل مو، پالتو شتری، شلوار جین و کتانی سفید باید عینا همان بمانند. همان حالت نشستن با پاهای آویزان و همان نگاه به دوردست را نگه دار. تنها چیزی که عوض می‌شود مقیاس اوست. او را روی تاق میانی برج آزادی بنشان، طوری که پاهایش از لبه طاق آویزان باشد و کف کفش‌هایش به سمت بیننده. اندازه‌اش باید چنان باشد که قدش با ارتفاع کل برج قابل قیاس شود؛ برج زیر او مثل یک سکوی سنگی دیده شود. سنگ سفید برج و خطوط هندسی طاق شکسته‌اش باید دقیق و خوانا باشند. پایین‌تر، میدان آزادی را با تمام جزئیات واقعی‌اش بگذار: حلقه چمن و باغچه‌ها، خطوط خیابان‌های شعاعی، ماشین‌های ریز در حال حرکت، اتوبوس‌ها، و آدم‌های بسیار کوچک روی پیاده‌روها. هرچه دورتر می‌شویم ساختمان‌های تهران و پشت همه، خط‌الراس البرز در افق. لنز واید و زاویه دوربین کمی از پایین باشد تا اختلاف مقیاس حس شود. عمق میدان بالا نگه دار تا هم او و هم شهر واضح بمانند، فقط افق دورتر کمی در غبار هوا محو شود. نور را نور اواخر بعدازظهر یک روز صاف بگذار: آفتاب مایل از سمت راست، سایه بلند و نرم او روی بدنه برج، و تن گرم روی سنگ سفید. غبار رقیق شهری در فاصله میانی. پرداخت نهایی باید عکاسی واقعی باشد، با هم‌خوانی کامل نور و سایه بین او و بنا، طوری که ترکیب اصلا مونتاژ به نظر نرسد.