ویرایش تصویر

یک کانسپت‌آرتِ سینمایی و فوق‌باکیفیت از تهرانِ سال ۲۱۰۰ در سبک رتروفیوچریستیک، با نسبت تصویر ۴:۳ ایجاد کن. از عکس مرجعِ آپلودشده به‌عنوان منبع اصلیِ جغرافیا و نور استفاده کن. خطِ رشته‌کوهِ البرز، جای دقیقِ قله برفیِ دماوند در افق، زاویه دید و نورِ گرمِ غروب باید دقیقاً همان بماند. این لنگرها هستند که تضمین می‌کنند بیننده بلافاصله تهران را بشناسد؛ آن‌ها را جابه‌جا نکن. خطِ آسمانِ شهر را بازسازی کن. برج‌های بلند با فرم‌های منحنی و ارگانیک بساز که به سمت بالا باریک می‌شوند، با ایوان‌های پله‌ایِ سرتاسری که از گیاهانِ انبوه پوشیده شده‌اند و آبشارهای کوچکِ سبز از لبه‌شان پایین می‌ریزد. معماریِ ایرانی را در مقیاسِ بزرگ بازتفسیر کن: گنبدهای فیروزه‌ایِ غول‌پیکر روی بام‌ها، بادگیرهای بلندِ مدرن که مثل بال از بدنه برج‌ها بیرون زده‌اند، و طاق‌نماهای تکرارشونده در نمای ساختمان‌ها که با شیشه و فلز اجرا شده‌اند. میانِ برج‌ها پل‌های معلقِ باریک بکش که با کابل‌های ظریف نگه داشته شده‌اند و مردمِ ریز روی آن‌ها در حرکت‌اند. یک قطارِ شناور را روی یک ریلِ بلند در میانه قاب بگذار و چند وسیله پرنده کوچک را در فاصله‌های مختلف پخش کن تا حسِ مقیاس و عمق بسازند. هوا باید کاملاً پاک باشد، بدون هیچ ردی از آلودگی. لایه‌های عمقِ اتمسفری را واضح بساز: نزدیک پرکنتراست و پرجزئیات، دور کم‌رنگ‌تر و آبی‌فام، با غبارِ نورانیِ طلایی که میانِ برج‌ها معلق است. نورِ ساعت طلایی باید از همان جهتِ عکس اصلی بتابد، روی شیشه برج‌ها انعکاس‌های کشیده بیندازد و لبه گیاهان را روشن کند. از فوکوس فوق‌دقیق در لایه نزدیک، رنگ‌بندیِ گرم با تاکیدِ فیروزه‌ای و سبز، ترکیب‌بندیِ باز و پرداخت نهاییِ سینمایی استفاده کن.