ویرایش تصویر

این شخص را در تخت‌جمشید هنگام غروب بنشان. چهره باید صد درصد همان بماند: استخوان‌بندی صورت، فاصله چشم‌ها، خط ابرو، فرم بینی و لب، رنگ پوست و مدل مو عینا از عکس مرجع بیاید. هیچ چیز را زیباتر، جوان‌تر یا لاغرتر نکن. او کنار یکی از ستون‌های بلند آپادانا ایستاده، دستش را روی سنگ گذاشته و سرش را بالا گرفته تا سرستون را ببیند. تنه سه‌چهارم به دوربین و اندازه‌اش در برابر ستون بسیار کوچک است. تخت‌جمشید را دقیق بساز: ستون‌های شیاردار بلند که بعضی شکسته و نیمه‌اند، سرستون‌های گاو دوسر روی دو ستون سالم، پلکان با نقش‌برجسته صف هدیه‌آورندگان در سمت چپ، و سکوی سنگی وسیع با درزهای بزرگ بین قطعات. سنگ را کهنه و واقعی نشان بده: ساییدگی، ترک، لکه‌های تیره باستانی، و علف خشک که از درزها بیرون زده. در دوردست دشت مرودشت و کوه رحمت در غبار غروب. نور را نور دقایق آخر غروب بگذار: آفتاب بسیار پایین از سمت راست که سنگ را کهربایی و نارنجی می‌کند، سایه‌های بسیار بلند ستون‌ها روی سکو، و آسمانی که از نارنجی و صورتی در افق به آبی عمیق در بالا می‌رود. چند پرنده دور. پرداخت نهایی عکاسی سفر واقعی باشد نه رندر: هم‌خوانی کامل نور و سایه بین شخص و مکان، عمق میدان مناسب، و دانه بسیار ظریف. هیچ نوشته خوانایی در تصویر نباشد.