[آغاز | آزاد و لرزان] آخ دلم... داغِ جووون دیده... خدااا... بِرِس به دادِ دلم... وای اَمااان... چه داغی، چه داغی... [بند اول] کفشاش مونده کنارِ در، ولی صاحب‌پا دیگه نیست لباساش روی بندِ خونه‌ست، ولی اون زیرِ این سقف نیست هنوز استکانِ چایی‌ش، همون‌جوری مونده سرِ سفره دلم هر بار نگاش می‌کنه، دوباره آتیش می‌گیره آخ جوونُم... جوونُم... کجا رفتی که بعدِ تو همه چی هست، ولی تو نیستی... [پیش‌اوج] سفره پهنه، جای تو خالی چراغ روشنه، خونه خیالی یکی یکی اسم تو میاد بعدش سکوت... بعدش سکوت... خداااا... خودت می‌دونی چه می‌کشم... [اوج] خُداااااااااااااااااا...! دلممم... داغِ جوووون دییییده...! آآآآآخ... خداااااا... بِرِس به داااااادُم... وااای اَماااااان... اَمان از داغِ جوووون... [بند دوم | شکسته] گوشی‌ش خاموشه، ولی شماره‌ش هنوز مونده توی گوشیِ من پیامِ آخرش مونده همون‌جا من موندم و یه صفحه‌ی روشن... مادر لباسش رو تا می‌کنه دوباره می‌ذاره سرِ جاش انگار که شاید فردا صبح بیاد و بپوشه لباساش... آخ جوونُم... آخ عزیزِ جونُم... [پیش‌اوج دوم] نه صدای کلید میاد نه قدمی توی حیاط فقط بادِ درو می‌زنه و دل می‌گه: شاید خودش باشه... خدااااا... آخ خداااا... [اوج نهایی | چه‌چه بلند] خُداااااااااااااااااااااا...! دلم داغِ جوووون دییییده... خدااااا... برس به دااااادُم... واااای اَمااااااان... اَمااااااان از داغِ جوووون... کفشاش مونده... لباساش مونده... جای خالیش مونده... ولی جوووونُم... دیگه برنمی‌گرده... [پایان | بسیار آرام] آخ جوونُم... دلم داغِ جووون دیده... خدااا... بِرِس به دادُم... آخ اَماااان...
