تصویر

یک نقشه مصورِ نفیس از ایران، در حد یک برگ از اطلسِ گرانِ قدیمی، با نسبت تصویر ۴:۳ ایجاد کن. کل نقشه باید روی کاغذی کهنه و کرم‌رنگ نشسته باشد، با بافتِ ریزِ الیاف، لکه‌های ملایمِ کهنگی، یک چین‌خوردگیِ نرم که از وسط عبور می‌کند و لبه‌هایی اندکی ساییده. مرزهای ایران و خطِ ساحلی را با دقتِ جغرافیاییِ درست بکش؛ فرمِ کلیِ کشور باید بلافاصله قابل تشخیص باشد. عنوانِ بزرگِ «ایران» را در بالای نقشه با حروفی باوقار و تزیینی بنویس. ناهمواری‌ها را با سایه‌پردازیِ برجسته‌نما بساز: رشته‌کوهِ زاگرس که به‌صورت اریب از شمال‌غرب به جنوب‌شرق کشیده می‌شود و رشته‌کوهِ البرز که مثل یک کمان بالای نقشه می‌نشیند، هر دو با سایه‌های ظریفِ قهوه‌ای. کویرِ مرکزی را با بافتِ شنیِ نقطه‌چین و رنگِ روشن‌تر مشخص کن. دریای خزر و خلیج فارس را با آبیِ کدر و ملایم پر کن و در آن‌ها خطوطِ عمق‌سنجیِ موازیِ ظریف بکش. نامِ «دریای خزر» و «خلیج فارس» را با قلمی مورب روی آب بنویس. نامِ این استان‌ها را با فونتی ریز، منظم و خوانا در جای درستِ خودشان بگذار: «تهران»، «اصفهان»، «فارس»، «خراسان رضوی»، «آذربایجان شرقی»، «خوزستان»، «یزد»، «کرمان»، «گیلان»، «سیستان و بلوچستان». کنار شهرهای بزرگ یک نقطه پررنگ بگذار. روی نقشه چند تصویرسازیِ ریز و دقیق پراکنده کن که حسِ اطلسِ مصور بدهند: یک بادگیر در یزد، یک گنبدِ کاشی‌کاری در اصفهان، یک درختِ چای در شمال، یک نخل در جنوب و یک کشتیِ بادبانیِ کوچک در خلیج فارس. در گوشه پایینِ چپ یک جدولِ راهنمای کوچک با قابِ ساده بگذار و در بالای راست یک گلِ قطب‌نمای تزیینی. دور تا دور نقشه یک حاشیه با نقشِ هندسیِ ایرانی بکش که باریک و متقارن باشد. پالت را محدود نگه دار: اخرا، سبزِ زیتونی، آبیِ کدر و قهوه‌ای روی زمینه کرم. از فوکوس دقیق روی جزئیات، کیفیت چاپِ آرشیوی و ترکیب‌بندیِ متعادل استفاده کن. تمام نوشته‌ها فارسی، درست، متصل و راست‌به‌چپ.