صدا

خورشید تویی و ذره ماییم بی روی تو روی کی نماییم تا کی به نقاب و پرده یک ره از کوی برآی تا برآییم زامد شد ما مکن گرانی پندار که در هوا هباییم آخر نه ز گلبن تو خاریم آخر نه ز باغ تو گیاییم به درگاه جاهت چه نامی چه ننگی؟! به نزد جلالت چه شاهی چه شنگی؟! همانا به صحرا نظر کرده‌ای تو که صحرا ز رویت گرفتست رنگی اگر خواهی ارواح مرغان علوی فرود آری از شاخ طوبیٰ به سنگی من آن عاشقم کز تو خشنود باشم ز نوشی به نیشی ز صلحی به جنگی