تصویر

یک تصویر افقی پانوراما و بسیار پرجزئیات، به شکل خط زمانی پیوسته و قابل‌فهم از تاریخ معاصر ایران بساز؛ دوره‌ها از چپ به راست با گذار نرم به یکدیگر متصل باشند. در سمت چپ، انقلاب مشروطه با تجمع مردم، مجلس، روزنامه‌ها و خیابان‌های قدیمی؛ سپس دوره پهلوی با تهران، تراموا و خودروهای قدیمی؛ ملی‌شدن صنعت نفت در دهه ۱۹۵۰ با تجمع مردم، پرچم‌ها و تصاویر چهره‌های سیاسی؛ انقلاب ۱۳۵۷ با حضور گسترده مردم در خیابان‌ها؛ دهه ۱۹۸۰ و جنگ ایران و عراق با رزمندگان، امدادگران و خانواده‌ها، بدون نمایش خون و خشونت عریان؛ و در سمت راست ایران امروز با شهرهای مدرن، دانشگاه، دانشمندان، هنرمندان، زنان و مردان در زندگی روزمره، ورزشکاران و کودکان را نشان بده. نشانه‌های تهران، تبریز، اصفهان، شیراز و آبادان در بخش‌های مختلف دیده شوند؛ بناهای تاریخی و شهری مانند مجلس، میدان آزادی، برج آزادی، سی‌وسه‌پل، گنبدها، ارگ‌ها، برج میلاد، کوه‌های البرز و خلیج فارس را در کنار خیابان‌ها و ساختمان‌های امروزی قرار بده. در جزئیات تصویر روزنامه، رادیو، دوربین، کتاب، سینما، فرش ایرانی، مینیاتور و خوشنویسی دیده شود. چند پرچم ایران و پلاکاردهای فارسی در میان جمعیت قرار بده، اما متن‌های ریز ناخوانا تولید نکن. سبک تصویرسازی موزه‌ای و روایی، شبیه یک نقاشی تاریخی پانوراما با جزئیات فراوان، ترکیب‌بندی متوازن و انسانی باشد؛ چهره‌ها و صحنه‌ها محترمانه و غیرتبلیغاتی باشند و از قهرمان‌سازی جنگ پرهیز شود. رنگ و نور در بخش‌های قدیمی سپیا و خاکی باشد و به‌تدریج در بخش ایران امروز روشن‌تر و رنگارنگ‌تر شود. پایین هر بخش دقیقا این برچسب‌های انگلیسی را بنویس: “Constitutional Revolution 1905-1911”، “Pahlavi 1920s-1970s”، “1950s Oil Nationalization”، “1979 Islamic Revolution”، “1980s Iran-Iraq War”، “Post-1990s 2000s”، “Iran today”. نسبت تصویر بسیار عریض و پانوراما باشد.